Corona and the theme masks

Altijd al had ik een meer dan gemiddelde interesse in gezichten en maskers. Met de komst van het Coronavirus in de eerste maanden van 2020, kreeg dit echter een nieuwe betekenis. Zoals iedereen was ik de eerste maanden in de ban van de angst voor deze ziekte. Maar geleidelijk aan kreeg dit een andere vorm en verdween de angst en begon ik me meer en meer af te vragen of de maatregelen niet erger waren.

Het gevaarlijke virus heeft inmiddels geleid tot een 3 tal lockdowns en lijkt ons ook van ons gezonde verstand te beroven. De collectieve angst wint het van elke gezonde gedachte en we kennen nog maar 1 mantra: vaccineren. Ruimte om zelf na te denken en voor ideeën die afwijken van de retoriek van de overheid is er niet meer. We lopen alleen nog met maskers een winkel binnen en wassen onze handen stuk. In amper een half jaar tijd verliezen we: de vrijheid om samen te scholen, de vrijheid om te protesteren, om vrij een winkel in te lopen, om naar een café te gaan of om iets te gaan eten in een restaurant of een bioscoop te pakken. Vakantie is een bedreiging, festivals zijn een gevaar evenals feesten. En werken doen we voortaan zonder collega’s thuis. Mensen zijn besmettelijk en dus gevaarlijk. Het nieuwe normaal En ik ben van mening dat we een verkeerde weg in zijn geslagen,
een doodlopende en dat het tijd is voor bezinning. Zoals ik al stelde, we verloren ons gezonde verstand. Maar voor een goed doel, om de IC’s te ontzien en voor opa en oma…Er zijn andere en naar mijn idee betere manieren om dit virus en de impact en risico’s voor de volksgezondheid te managen, zonder te ontaarden in deze krampachtige regels.

Die maskers hebben me wel aan het denken gezet. Ik realiseerde me gaandeweg dat ik niet zo snel tegen de stroom in zwem, ik zal niet gauw me verzetten door bijvoorbeeld zonder een masker op een winkel binnen te gaan. Het is snel heel gewoon geworden.
Maar het is een gedrocht van jewelste. De interactie tussen mensen is anders, je verstaat elkaar veel minder goed, het is benauwd en je mist de mimiek in iemands gezicht. En het heeft vrijwel geen effect op de verspreiding is inmiddels uit onderzoek gebleken. Het is een gedragsexperiment, een experiment om ons gedrag te veranderen, want we houden anders geen 1,5 m afstand.

Maar die maskers hebben me ook geïnspireerd. Want ik realiseer me dat ik bijna altijd een masker op zet als ik me naar buiten en onder de mensen begeef. Als een soort zelfbescherming. En overal zie je maskers. Overal waar mensen zijn, zijn maskers. In de politiek, op tv, in reclame. Er is weinig dat echt is in deze wereld. We veinzen beleefdheid, een lach en denken iets anders. Neptieten neplippen, een neplach en gespeelde voorkomenheid. De wereld is van plastic en gaat schuil achter een masker. En zo is er ineens een zeer rijke inspiratiebon aangeboord. Veel schetsen van het laatste jaar gaan over dit thema.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *