Nature

Uit mijn jeugd is de herinnering me bij gebleven dat mijn vader mij en mijn broers meenam naar de velden achter de Oirschotse hei. Heel vroeg waren we opgestaan om in de verte enkele korhoenders te zien. Dat was in de 80-er jaren. Die korhoenders zijn verdwenen, net als de hei die er toen nog volop was. Door de megastallen en de uitstoot van ammoniak door de landbouw. Die korhoenders waren de laatsten der mohikanen, want die zijn daarna vrij snel uit Brabant verdwenen. Het is een schok om je te realiseren dat de vernietiging van de natuur ook zo dicht bij huis plaatsvindt en doorgaat tot op de dag van vandaag. En dat niemand daar echt iets om lijkt te geven en bij stil lijkt te staan.

Die interesse en dat gevoel voor natuur was er altijd al en komt ook terug in mijn schilderijen en tekeningen. Die liefde voor natuur en alles wat leeft. Dat heb ik meegekregen van mijn ouders.

Ik geloof dat alles dat leeft een unieke plek inneemt in de natuur en zijn plek verdient (recht heeft op een eigen huis zou je kunnen zeggen) en dat elke vorm van leven iets is om zuinig op te zijn. Dit speelt vaak een rol in mijn schilderijen en tekeningen. In de vormgeving en compositie en in de onderwerpen. Zoals wij onze omgeving vormgeven, weerspiegelt onze denkbeelden hierover. Een samenleving die haar eigen natuurlijke omgeving vernietigt kan geen beschaving worden genoemd.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *